سفارش تبلیغ
صبا
 تعداد کل بازدید : 186083

  بازدید امروز : 43

  بازدید دیروز : 100

درباره سلامتی

 
کسى را که چهار چیز دادند از چهار چیز محروم نباشد : آن را که دعا دادند از پذیرفته‏شدن محروم نماند ، و آن را که توبه روزى کردند ، از قبول گردیدن ، و آن را که آمرزش خواستن نصیب شد ، از بخشوده گردیدن ، و آن را که سپاس عطا شد از فزوده گشتن . و گواه این جمله کتاب خداست که در باره دعاست « مرا بخوانید تا بپذیرم . » و در آمرزش خواستن گفته است : « آن که کارى زشت کند یا بر خود ستم کند سپس از خدا آمرزش خواهد ، خدا را بخشنده و مهربان مى‏یابد . » و در باره سپاس گفته است : « اگر سپاس گفتید براى شما مى‏افزاییم . » و در توبت گفته است : « بازگشت به خدا براى کسانى است که از نادانى کار زشت مى‏کنند ، سپس زود باز مى‏گردند ، خدا بر اینان مى‏بخشاید و خدا دانا و حکیم است . » [نهج البلاغه]
 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: جمعه 96/7/28::: ساعت 9:38 عصر

سلامت و سبک زندگی/10
به بهانه «هفته تربیت بدنی و ورزش»

تعیین نمادین روز یا هفته ای از سال تحت عناوین مختلف به این معنی است که آن عنوان و حقیقت مورد غفلت واقع شده است.

در میان روزها و هفته های پرشمار نمادینی که در مهرماه تعیین شده، 26 مهر ماه به عنوان «روز تربیت بدنی و ورزش» و از این روز تا دوم آبان ماه نیز هفته ای به همین عنوان نامگذاری شده است.

برای تحقّق اهداف این نامگذاری ها معمولاً سراغ اقشار مختلفی می روند و من قصد دارم در اینجا به سبک زندگی قشر کارمند و تأثیر آن در تحقّق یا عدم تحقّق این اهداف بپردازم.

برخی سازمان ها اهمیّت فراوانی برای ورزش کارکنان قائل هستند؛ در این سازمان ها طبق «آیین نامه توسعه و تعمیم ورزش کارکنان»، «کمیته امور ورزشی» متشکل از افراد صاحب نظر و علاقمند به امور ورزش به ریاست معاون اداری و پشتیبانی دستگاه مربوط تشکیل می شود و بودجه قابل توجهی هم برای توسعه و ترویج کارکنان اختصاص می دهند.

گرچه در ماده 12 این آیین نامه تصریح شده است «زمان انجام فعالیت های ورزشی کارمندان دولت خارج از ساعات اداری است» اما در ادامه آمده است:«در مواقع لزوم و حسب ‌نظر مدیر بلافصل، استفاده از‌ مأ‌موریت اداری برای شرکت در تمرینات یا مسابقات ورزشی حداکثر تا 4 ساعت در هفته مجاز است.»

امّا سازمان هایی که به نقش ورزش در تأمین سلامت جسم و روان کارکنانشان و در نهایت تأثیر آن در افزایش بازدهی و روحیه و انگیزه کاری واقف هستند، آن 4 ساعت را مختص به اعضاء تیم های رسمی ورزشی و شرکت کنندگان در رقابت ها و مسابقات ورزشی نمی دانند و به منظور افزایش سطح سلامت جسم و روان کارمندانشان، مجوّز می دهند تا هر کارمندی به مدت 4 ساعت در هفته - چه در ساعات اداری و چه به عنوان اضافه کاری- به فعالیّت های ورزشی بپردازند(1).

و برخی سازمان ها نیز متأسفانه نه تنها بودجه و بسته های حمایتی خاصی را برای تشویق کارکنانشان در نظر نمی گیرند، بلکه وقتی می بینند برخی کارکنان در بخش محدودی از ساعات اضافه کاری شان بدون ثبت کارت خروج از امکانات ورزشی سازمان بهره می برند، بخشنامه صادر می کنند که «انجام فعالیت ورزشی به عنوان اضافه کاری، وجاهت قانونی ندارد»!

و چندی بعد نیز این «دلواپسانِ بیت المال» برای محکم کاری بیشتر، فردی را در اماکن ورزشی اجیر می کنند تا اسامی کارمندان مراجعه کننده را ثبت و به کارگزینی ارسال کنند تا سر ماه به ازای هر جلسه استفاده از امکانات ورزشی سازمان، یک ساعت و نیم از اضافه کاری آن ها کسر شود! (2) ادامه مطلب...

 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: سه شنبه 96/2/5::: ساعت 10:14 صبح

سلامت و سبک زندگی/9
لیوانِ همراه به جای یک بار مصرف/2

دوم اردیبهشت به عنوان روز زمین پاک نامگذاری شده است تا در نگاه مان نسبت به زمین تجدید نظر کنیم و هر کجا از سبک زندگی مان به این کره خاکی آسیب می رساند، آن را اصلاح کنیم.

پیشتر به لزوم اصلاح الگوی مصرف به منظور کاهش تولید زباله اشاره کردیم و برای فرهنگ سازی در جهت کاهش استفاده بی رویه از لیوان های یک بار مصرف، پیشنهادِ به همراه داشتنِ لیوانِ شخصی را مطرح نمودیم(1) چرا که یکی از مهم ترین اقدامات اصلاحی در جهت حفاظت از محیط زیست، تلاش در جهت کاهش تولید زباله (به خصوص زباله های پلاستیکی که تجزیه آن در طبیعت تا چند صد سال به طول می انجامد) می باشد.

لذا در کنار آبخوری ها اطلاعیه ای را برای ترغیبِ افراد به استفاده از لیوانِ شخصی، طراحی و نصب کردیم.

امّا متأسفانه برخی به بهانه های گوناگون همچنان خواستار قرار دادن لیوان های یک بار مصرف در کنار آبسردکن ها هستند و آخرین مورد از این دست اعتراض ها روز دوم اردیبهشت - که اتفاقاً مصادف با «روز زمین پاک» بود- در یک کانال منتسب به جمعی از دانشجویان مطرح شد که در واکنش به اطلاعیه ی توزیع شیر و ترویج تغذیه سالم در هفته سلامت، اعتراض داشتند که به جای این کارها لیوانِ یک بار مصرف کنار آبسردکن ها بگذارید!


امّا شما که خود را طالب اصلاح می دانید، نمی خواهید با اصلاح الگوی مصرف، سلامت جامعه و صیانت از محیط زیست را تضمین کنید؟

به راستی این همه که گوشی های خفن داخل جیب ها و انواع ابزارآلات باکلاس داخل کیف ها و کوله پشتی ها چپانده می شود، جایی برای یک لیوانِ سبکِ کم حجم وجود ندارد؟

حتماً باید لیوانی را که ابر و باد و مه و خورشید در کار شدند تا ساخته شده، یک بار مصرف کرد و آن را دور انداخت تا دوباره ابر و باد و مه خورشید فلک به جای اینکه نانی به کفمان بدهند، سال ها (و اگر پلاستیک باشد که قرن ها) انرژی خود را صرف تجزیه آن کنند؟ (2)

فرانسوی ها این را فهمیده اند و بنا دارند که تا سال 2020 به طور کلی استفاده از ظروف یک بار مصرف را ممنوع کنند، ما که این همه قائل به پرهیز از اسراف و تبذیر هستیم، نمی خواهیم الگوی مصرف غلط مان را اصلاح کنیم؟

پی نوشت ها: 

1-لیوانِ همراه به جای یک بار مصرف+پوستر

2- قانون آنتروپی: هر وقت انرژی از حالتی به حالت دیگر تبدیل شود باید جریمه ای پرداخت گردد؛ آن جریمه عبارت است از کم شدن مقداری از انرژی قابل استفاده برای انجام دادن کاری در آینده ... یعنی افزایش آنتروپی به معنی کاهش انرژی قابل استفاده است./ جهان در سراشیبی سقوط/ ترجمه دکتر محمود بهزاد/ صفحه 53


 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: جمعه 95/11/29::: ساعت 11:16 عصر

سلامت و سبک زندگی/8

در حین رانندگی به رادیو معارف گوش می کردم؛ گزارشی بود درباره مشهد و زائران امام رضا(علیه السّلام): دریافت فایل صوتی

ظاهراً خبرنگار فقط سراغ کسانی  رفته بود که کنار پنجره فولاد در پی شفای بیمار خود بودند.

یکی برای شفای کودک دو ساله اش که بیمار قلبی داشت آمده بود و می گفت پزشک گفته باید عمل شود ولی من عمل نمی کنم، اگر امام رضا شفا داد، داد وگرنه من عملش نمی کنم.

دیگری می گفت فرزندش هنگام زایمان، اکسیژن به مغزش نرسیده و دچار مشکل شده.

آن یکی دخترش سرطان خون داشت و ...

اینکه افرادی از شفای بیمار خود ناامید می شوند و به ائمه اطهار(علیهم السّلام) متوسّل می شوند، مذمّتی ندارد ولی اینکه همه کارکرد امامان را در شفای بیماری های صعب العلاج خلاصه کنیم، قطعاً یک کج سلیقگی و جفای بزرگ در حق فرهنگ شیعه است. ادامه مطلب...

 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: سه شنبه 95/11/12::: ساعت 6:30 عصر

سلامت و سبک زندگی/7

در قسمت پنجم از سلسله نکات «سلامت و سبک زندگی» اشاره کردیم که «یکی از آسیب های سبک زندگی ما "سهل انگاری" در انجام امور و از آن بدتر، توجیه سهل انگاری با نقاب تقدّسات است» و با ذکر یک نمونه رفتار آسیب زا پشت نقاب مقدّسات، به طرح این پرسش پرداختیم که «آیا امام حسین(علیه السّلام) به ما ضمانت داده که مصون از عواقب سهل انگاری هایمان باشیم؟»

در جریان حادثه پلاسکو برخی افراد مغرض با انتشار عکسی از این ساختمان -که نشان می دهد در بالای آن تابلوی «یا حسین ع» نصب شده بود- با طعنه و تمسخر گفتند که «باز هم حسین کمک نکرد»!: ادامه مطلب...

 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: چهارشنبه 95/9/24::: ساعت 10:25 صبح

لیوانِ همراه داشته باشیم
لیوان، همراه داشته باشیم

سلامت و سبک زندگی/6
لیوانِ همراه به جای یک بار مصرف/1

یکی دیگر از آسیب های سبک زندگی ما در سال های اخیر، رواج استفاده بی رویه از ظروف یک بار مصرف است.

ممکن است گفته شود شستشوی حجم بالایی از ظروف در پذیرایی ها موجب مشقت و اتلاف وقت می شود.

اما بر فرض که این توجیه قابل قبول باشد، به نظر نمی رسد قرار دادن لیوان های یک بار مصرف در کنار آبخوری ها برای یک آب خوردن ساده توجیه منطقی داشته باشد.

در یکی از دانشگاه ها مرتب با این اعتراض مواجه بودیم که چرا کنار آبسردکن ها لیوان یک بار مصرف قرار داده نشده؛ لذا در یک اقدام عملی ساده به منظور فرهنگ سازی در زمینه جلوگیری از مصرف بی رویه لیوان های یک بار مصرف، اقدام به انتشار یک پیام بهداشتی با مضمون ترغیب افراد برای به همراه داشتن لیوان شخصی نمودیم.

در این پوستر -که روی بدنه اکثر آبسردکن های دانشگاه نصب شده است- «به همراه داشتن لیوان شخصی» عاملی در جهت کاهش تولید زباله و حفاظت از محیط زیست عنوان شده و زباله های پلاستیکی نیز تهدیدی برای محیط زیست تلقّی شده است (چرا که تجزیه آن ها در طبیعت دست کم به 500 سال زمان نیاز دارد):

اگر به فکر «آسیب شناسی سبک زندگی» هستیم باید بدانیم استفاده بی رویه از ظروف یک بار مصرف ناشی از روحیه راحت طلبی  و تقلید ناروا از فرهنگ بیگانه است و این موارد در واقع آسیب های سبک زندگی ماست.

اگر در پی «اصلاح الگوی مصرف» هستیم باید بدانیم ضرورت اصلاح الگوی مصرف ایجاب می کند در این زمینه بازنگری کنیم و تردید را کنار بگذاریم؛ چرا که ما باید با توجه به آموزه های قرآنی و اسلامی در زمینه پرهیز از اسراف و حفظ محیط زیست، بیشتر از بیگانگان در این باره دغدغه داشته باشیم.

این در حالی است که بر اساس تصویب لایحه ای جدید در دولت فرانسه، استفاده از ظروف پلاستیکی در این کشور به تدریج تا سال 2020 میلادی ممنوع خواهد شد و تولید کنندگان ظروف یک بار مصرف باید در ساخت این نوع ظروف از مواد بیولوژی تجزیه پذیر استفاده کنند.

و اگر به دنبال اقدام و عمل در زمینه «اقتصاد مقاومتی» هسیم باید بدانیم اساسی ترین و ساده ترین شرط تحقّق این شعار در زمینه مدیریت مواد زائد جامد، «کاهش تولید زباله» است و ترویج استفاده از لیوان شخصی- که تهیه انواع سبک و کم حجم آن نیز امکان پذیر است- را می توان اقدامی در این جهت ارزیابی نمود.

و در نهایت در صورت ضرورت استفاده از لیوان های یک بار مصرف نیز لازم است به منظور حفاظت از محیط زیست و احترام به قانون، از انواع بیوپلیمر گیاهی(بر پایه نشاسته ذرت) استفاده شود.

قابل ذکر است طبق مصوبه کمیسیون فرهنگی هیأت دولت در سال 1389، کلیه دستگاه های دولتی ملزم به جایگزینی ظروف یک بار مصرف بر پایه گیاهی(زیست تجزیه پذیر) به جای انواع پلیمری(پلاستیکی) شده اند که این امر به خصوص در موارد استفاده از آب جوش و مواد غذایی داغ به جهت ورود منومرهای سرطانزا به بدن افراد و تهدید سلامتی آنان، حائز اهمیت بیشتری است.

پیوند گزارش در سایت دانشگاه


 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: جمعه 95/7/23::: ساعت 8:36 عصر

سلامت و سبک زندگی/5

یکی از آسیب های سبک زندگی ما «سهل انگاری» در انجام امور و از آن بدتر، توجیه این سهل انگاری با نقاب تقدّسات است؛ یعنی یک نفر هم که در خصوص لزوم پرهیز از سهل انگاری برای پیشگیری از حوادث تذکر می دهد، سریع پشت سر مقدّسات مخفی می شویم.

در یکی از ماه های محرّم تصویری از داربست های نصب شده در کوچه مان را در یکی از شبکه های اجتماعی محلی قرار دادم و هشدار دادم پایه داربستی که وسط خیابان قرار داده شده به دلیل اینکه شب ها معمولاً چراغی روشن نیست و هیچ علامت شبرنگی هم وجود ندارد می تواند خطرساز باشد و باعث برخورد وسایل نقلیه با آن و ریزش کل داربست ها شود:


اما یکی از دوستان در پاسخ چنین تصویری فرستاد: ادامه مطلب...

 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: دوشنبه 95/7/19::: ساعت 8:40 عصر

سلامت و سبک زندگی/4

ماه محرم که می شود این پیام در شبکه های اجتماعی دست به دست می شود که «باور کنید رفتگر از یاران یزید نیست»


اما بر فرض اگر رفتگری یار یزید باشد با توجه به نکات ذیل آیا ما حق داریم با او رفتار غیرانسانی کنیم و با زیاد کردن زحمتش، وی را مورد آزار و اذیت قرا دهیم؟:

1-ما پیرو کسانی هستیم که در وصفشان آمده است: «عَادَتُکُمُ الْإِحْسَانُ وَ سَجِیَّتُکُمُ الْکَرَمُ»(1)
بنابراین حتی اگر رفتگر یار یزید باشد عادت به احسان و رفتار کریمانه، آشغال ریختن روی زمین را برنمی تابد.

2-در منزل «ذوحسم» که امام و یارانش فرود آمدند، لشکر حر بن یزید ریاحی با هزار سوار رسید. ابن زیاد فرمان داده بود امام حسین(علیه السلام) را هرکجا دیدند محاصره کرده و از رفتن وی به کوفه جلوگیری کنند.

امام حسین(علیه السلام) که حر و لشکریانش را تشنه یافت. ابتدا دستور داد او و افرادش و حتی اسبهایشان را سیراب کنند و پس از آن به «علی بن طمان محاربی» که از دشمنان بود و تازه از راه رسیده بود و از همه تشنه تر بود آب داد امام او را کمک کرد تا آب نوشید زیرا از شدت تشنگی نمی توانست از لب مشک آب بنوشد. (2)

بنابراین ما اگر پیرو ایشان هستیم حق نداریم حتی با دشمن رفتار غیرانسانی داشته باشیم.

3- حضرت علی(علیه السلام) در آخرین ساعات زندگی، به مدارا با ابن ملجم وصیت کرد و فرمود: «او را طعام و آب بده و دست و پای او را در زنجیر مکن، و با او رفق و مدارا کن؛ چون من از دنیا بروم او را به یک ضربت قصاص کن و جسد او را به آتش مسوزان و او را مثله مکن ... که حضرت رسول اکرم فرمود که "زنهار مثله مکنید اگر چه سگ درنده باشد"، و اگر شفا یابم من سزاوارترم به آن که او را عفو کنم زیرا که ما اهل‌بیت کرم و عفو و رحمتیم ...»(3)

4- شش ماه بعد آزادی جنوب لبنان همراه یک اردوی دانشجویی بازدیدی داشتیم از زندان خیام؛ یکی از رفتارهای غیرانسانی صهیونیست ها که راهنمای لبنانی در آنجا تعریف می کرد عبارت از این بود که زندانیان را مجبور می کردند با زبانشان کف محوطه زندان را تمیز کنند!

باید بدانیم که برائت از دشمنان ایجاب می کند از رفتار آنان نیز مبرّا باشیم و یاران دشمن را مورد تحقیر قرار ندهیم.

5-روزی در گوشه ای از پیاده رو مقابل یک منزل مشغول خوردن هندوانه شدیم و به طور طبیعی آب و دانه های آن روی زمین می ریخت؛ اما وقتی می خواستیم برویم شهید ضابطی زنگ در آن منزل را زد و آب و جارو خواست و با دقت و وسواس به گونه ای که گویا مقابل منزل خودش را تمیز می کند، آنجا را نظافت کرد.(4)

بنابراین اگر حسرت می خوریم که ای کاش با شهداء بودیم، باید بدانیم که الگو قرار دادن آنان در رفتار و سبک زندگی متأثر از ایمان دینی و اعتقادات مذهبی واجب تر از آرزوی همراهی آنان در جهاد نظامی است.

پی نوشت ها:

1- زیارت جامعه کبیره

2- مقتل الحسین، ص 218

3- تاریخ 14 معصوم، ص 346- 340

4- وقتی آب هندوانه حقّ النّاس می شود


 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: جمعه 95/7/2::: ساعت 10:0 عصر

سلامت و سبک زندگی/3

به بهانه روز جهانی بدون خودرو


عجب از این بشر دو پا !

اختراع می کند، ماشین می سازد، و سپس می نشیند عزا می گیرد که عجب غلطی کردم!!! محیط زیست را به گند کشیدم!

قبلاً تبلیغ می کردند: «هر شهروند یک خودرو» (به عنوان مثال قبل از انقلاب شعار می دادند «هر ایرانی یک پیکان»!

حالا تبلیغ می کنند: «کمپین بدون خودرو»، «روز جهانی بدون خودرو» و ... !

توسعه و ترویج حمل و نقل عمومی هم با یک بام و دو هوا نمی شود.

مسؤولین امر اگر واقعاً به فکر محیط زیست هستند این همه که به ماشین های شخصی فشار می آورند برای معاینه فنی، خوب است یک فشاری هم به این اتوبوس ها بیاورند که بعضاً هرکدامشان به اندازه 10 و بلکه شاید تا 50 خودروی شخصی و بیش از آن دود به حلق مردم می دهند، محیط زیست را به گند می کشند و هیچ گشت راهنمایی و رانندگی هم کاری با آن ها ندارد!

حالا در این هوای آلوده که همین خودروهای عمومی دارای نقص فنّی نقش به سزایی در تولیدش دارند انتظار دارید که مردم، دوچرخه سوار شوند و بروند در خیابان دود بخورند؟!

درضمن در جایی مثل تهران که در دامنه کوه قرار دارد، دوچرخه سواری همه جا به دلیل وجود سربالایی مقدور نیست ...

بگذریم که این سرگشتگی ها همه نتیجه عقل منقطع از وحیِ بشرِ دور شده از تعالیم انبیاست!

بشری که تنها به سود و زیان مادی، لذّت های آنی و تمنّیات این جهانی می اندیشد و نتیجه پیشرفتش اختراعی می شود که در نهایت خود معترف به افزون شدن مضرّاتش نسبت به فواید آن می شود:

«... فرض بر این بود که اتومبیل، مقدار لازم برای رفتن از محلی به محل دیگر را کوتاه می کند. واقع امر این است که عکس آن از کار درآمده است.آمریکایی ها با گسترش استفاده از اتومبیل، دورتر از محل کار خود، زندگی کردن را آغاز کرده اند.

40 سال پیش فاصله میان محل کار و خانه مردم چنان بود که آن را پیاده طی می کردند؛ اما امروزه مردم در حومه شهرها پراکنده شده اند و فاصله خانه تا محل کار گاهی 30 تا 45 کیلومتر است.

در حالی که اتومبیل وسیله نقلیه ای سریع تر از پیاده روی است، وقتی ترافیک ساعات ازدحام، امکان راندن سریع تر از 8 تا 10 کیلومتر در ساعت را نمی هد ... مسأله سرعت معنی خود را از دست خواهد داد.

اکنون در اغلب جاها از 30 دقیقه تا یک و نیم ساعت طول می کشد تا به محل کار بروند و از آنجا بازگردند و این تقریباً برابر همان مدت زمانی است که مردم 40 سال پیش که خانه هایشان در نزدیکی محل کارشان بوده برای پیاده رفتن یا سوار شدن به گاری های کوچک طی می کردند ...

مرگ و خرابی حاصل از اتومبیل وحشتناک تر از دیگر چیزهایی است که کشور ما حتی در زمان جنگ با آن روبرو شده است ...

خسارات جانی و مالی ناشی از حوادث ترافیک به دلار، ده بار بیشتر از مجموع همه شکل های دیگر جنایات با اعمال زور بوده است ...

تازه این خسارات فقط بخشی از داستان را نشان می دهد؛ با آغاز عصر اتومبیل، بزرگراه ها و هزارها هزار کیلومتر جاده سیمانی، آسفالتی و بتونی احداث شده اند؛ آسیب وارد به محیط زیست از ترکیب مرگبار بزرگراه ها و اتومبیل ها امری استثنایی است ...

سیستم بزرگراه - به قول جرج دبلیو براون، یکی از خبرگان حمل و نقل- منابع زمین و اتمسفر را به میزانی می بلعد که تحمّل آن غیرممکن است ...

اگرچه راهی برای محاسبه خسارت کلی وارد به ساختمان ها و دیگر ساخت های شهری به وسیله اصطکاک پیوسته، وزن، حرکت و فرسایش عمومی حاصل از ترافیک داخل شهری وجود ندارد ...

اکنون معلوم شده است که بخشی از افزایش چشمگیر مرگ و میر ناشی از بیماری های قلبی و سرطان را می توان با آلودگی هوا بر اثر دودهای اگزوز اتومبیل ها و کامیون ها و اتوبوس ها ردیابی کرد ...

شخصی که اتومبیلی را در بزرگراه می راند، بی شک از این شگفت زده خواهد شد که بداند هر بار که به پدال گاز فشار می آورد، دارد به وارد کردن آسیب مغزی به کودکان 5 الی 6 ساله کیلومترها دورتر بالقوّه کمک می کند ...»(*)

پی نوشت:

*- کتاب «جهان در سراشیبی سقوط» (نوشته جرمی ریفکین و تد هوارد، ترجمه مرحوم دکتر محمود بهزاد)، بخش پنجم(انتروپی و عصر صنعتی)، مبحث «حمل و نقل»، صفحات 164 الی168



 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: یکشنبه 95/4/27::: ساعت 10:7 صبح

سلامت و سبک زندگی/ 2

 شاید کمابیش در برخی مساجد و نمازخانه ها به آثار چرک و کدورت روی سطح مُهرهای موجود در جامهری ها برخورد کرده باشید که هر از گاهی به منظور رفع آلودگی با سمباده خراشیده می شود و در نتیجه همواره این مُهرها یا کدر است و یا به علّت سمباده کشی های مکرّر به شکل قناص و بی قواره ای در آمده است.

لذا در یکی از دانشگاه ها به منظور تسهیل نظافت مُهرها و امکان رفع آسان آثار چرک از آن ها، پیشنهاد دادیم از سنگ های مخصوص به جای مُهرهای خاکی استفاده شود تا هم قابل شستشو باشد و هم شاهد صحنه های ناخوش آیند آلودگی روی انواع مُهر های خاکی(از جمله تُربت) نباشیم چرا که این قبیل مُهرها در پی استفاده مشترک و مدوام از آن ها، زودتر دچار فرسودگی می شود و سریعتر و بیشتر از انواع سنگی آن، کدورت و آلودگی را به خود جذب می کند و زدودن آثار چرک و آلودگی از آن ها نیز مستلزم مشقّت و صرف وقت و همچنین صرف هزینه مکرّر برای تعویض آن ها در فواصل زمانی کوتاه می باشد.

سپس چندی بعد در پی اجرای این پیشنهاد، یکی از نشریات دانشجویی صدای اعتراضش بلند شد که «این مُهرهای یخ زده را جمع می کنیم!» و استدلالشان هم این بود که طبق روایات و سیره اهل بیت(علیهم السّلام) استفاده از تربت سیّدالشّهداء(علیه السّلام) آثار و برکات معنوی فراوانی دارد:

امّا در یکی از روایات نقل شده در آن مقاله آمده بود «امام صادق(ع) کیسه ای داشتند و تربت امام حسین(ع) را در آن نگه داری می کردند و هر وقت نماز می خواندند آن را به سجّاده شان می ریختند ...»

یک بار دیگر روایت را با دقّت ملاحظه کنید!: «کیسه ای داشتند ... نگه داری می کردند ...»یعنی آن حضرت از تُربت به صورت شخصی و انفرادی استفاده می کردند و مانند همین جامُهری های جیبی امروزی، آن را دخل یک کیسه پارچه ای تمیز نگهداری می کردند.

پس چه بهتر در سبک زندگی خود همانطور که برای رعایت بهداشت فردی مسواک شخصی داریم، شانه و حوله شخصی داریم و ...، به تأسی از ائمه اطهار(علیهم السّلام) یک مُهر شخصی -که می تواند از تربت سیّدالشّهداء(علیه السّلام) باشد- داشته باشیم و آن را داخل یک جامُهری پارچه ای تمیز نگهداری کنیم و در خارج از منزل نیز هنگام اقامه نماز در مساجد و نمازخانه ها از آن استفاده کنیم و بدانیم وزن آن بیشتر از وزن تلفن همراهمان نیست و به همراه داشتنش مشقّتی به دنبال نخواهد داشت.

در این صورت هم از ثواب و آثار و برکات استفاده از تربت سیّدالشّهداء(علیه السّلام) بهره بردیم و هم مُهرهای مشترک موجود در مساجد کمتر آلوده می شود و در نتیجه کمتر شاهد آلودگی و بی نظمی خارج از شأن جامعه مسلمین - که پیامبرش فرمود ألنّظافة من الإیمان- در جامُهری های مساجد خواهیم بود و دیگر برایمان فرقی نمی کند مُهرهای مشترک موجود در مساجد و نمازخانه ها از چه جنسی باشد و دیگر اینچنین جنجال به راه نخواهیم انداخت:

اهدای مهرهای سنگی به مساجد!، بدعتی انحرافی از مدیران دینی 

استفاده از سنگ بجای مهر در مسجد جمکران

جایگزین کردن سنگ به جای تربت در مسجد مقدس جمکران !


همانطور که در منابع دینی ما بر استفاده از تربت سیّدالشّهداء(علیه السّلام) تأکید شده است، نسبت به رعایت نظم و بهداشت و پاکیزگی نیز تأکید بسیار شده است، پس بهتر است که به متولیّان امر اجازه دهیم به منظور حفظ پاکیزگی ظاهری، سهولت در نظافت و امکان چیدمان منظّم تر، از مُهرهای سنگی در مساجد و نمازخانه ها استفاده کنند و اگر می خواهیم از ثواب و آثار و برکات استفاده از تربت سیّدالشّهداء(علیه السّلام) بهره مند باشیم یک مُهر جیبی از تُربت داخل پارچه تمیز به همراه داشته باشیم و با خرید این قبیل مُهرها به عنوان سوغاتی و هدیه دادن به نمازگزاران ضمن شریک شدن در ثواب آنان، دیگران را نیز طبق سیره اهل بیت (علیهم السّلام) به استفاده از مُهر اختصاصی (به جای استفاده مشترک) ترغیب کنیم.

-----------------------------

این مقاله در واقع سخنرانی کوتاه اینجانب در تاریخ 25 بهمن 1394 در نمازخانه خوابگاه امام حسین(علیه السلام) یکی از دانشگاه ها می باشد که در اینجا قدری با تفصیل بیشتری به آن پرداخته شده است.


 
نویسنده: همایون سلحشور فرد ::: دوشنبه 95/4/7::: ساعت 7:29 عصر

سلامت و سبک زندگی/1

یکی از شب های قدر با بچه های محل به مجلس استاد محمد اکرمی رفته بودیم. یکی از بچه ها رفیقش را هم آورده بود؛ کنار من که نشسته بود دهانش بوی سیگار می داد.

با خودم فکر کردم خدا کند حاج آقا اکرمی جمله ای هم در مذمّت استعمال دخانیات بگوید.

همان اول بسم الله معلّم ما حدیثی از امام علی(علیه السلام) نقل کرد که «زبان عاقل در پشت قلب اوست و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد» و سپس اینگونه شروع کرد به شرح حدیث:

«آدم احمق اول حرف می زند سپس فکر می کند چه گفته!
آدم احمق اول سیگار می کشد بعد فکر می کند چطور ترک کند!
آدم احمق...»

متأسفانه این حکایت حماقت های روزمرّه ماست:

بی محابا به بهانه راحتی و صرفه جویی در وقت، در هر مجلسی از ظروف و سفره های یک بار مصرف استفاده می کنیم و حتی برای یک جرعه آب خوردن هم احساس نیاز به لیوان یک بار مصرف می کنیم بعد فکر می کنیم راستی مجاورت این پلاستیک ها با مواد غذایی، عوارضی برای سلامتی ما ایجاد نمی کند؟ پسماند این ها بحران زیست محیطی برای ما درست نمی کند؟

و یا اینکه بی حساب و کتاب از کیسه های پلاستیکی استفاده می کنیم بعد فکر می کنیم کمپین راه بیاندازیم برای جایگزینی آن با همان پاکت های کاغذی و مقوایی قدیم!

مایکروویو را جزو لوازم اساسی منزل و آشپزخانه قرار می دهیم بعد که حسابی به استفاده از آن عادت کردیم فکر می کنیم راستی امواج آن برای سلامتی ضرر ندارد؟ چگونه باید استفاده کنیم که امواج آن برای سلامت مواد غذایی و سلامت خودمان ضرر نرساند؟

تکنولوژی تلفن همراه و پس از آن نسل اندروید را به سرعت هر چه تمام وارد می کنیم و تبلیغ می کنیم تا اینکه جزو ملحقات ضروری همه مردم از کودک و پیر و جوان و ... شود آن وقت فکر می کنیم باید فرهنگ استفاده از آن ها را به مردم آموزش دهیم و یادمان می افتد بپرسیم آیا امواج این گوشی ها، امواج آنتن های BTS، این امواج Wi-Fi و ... برای سلامتی ضرر ندارد؟ دوز مواجهه تا چه حدّی قابل قبول است؟

غذاهای صنعتی و فست فودها را رواج می دهیم بعد فکر می کنیم حالا چطور مردم را به سمت مصرف محصولات طبیعی و ارگانیک سوق بدهیم؟!

به تبلیغ تکنولوژی تراریخته(دستکاری ژنتیکی محصولات کشاورزی) می پردازیم و آن را عادی جلوه می دهیم سپس یهویی به فکر بررسی عوارض آن می افتیم و شروع می کنیم به هشدار کارشناسی دادن و بررسی تحقیقات انجام شده در سایر کشورها و در نهایت جنبش مقابله با این محصولات را برپا می کنیم!

بی محابا مجوز ساخت و ساز و انبوه سازی می دهیم سپس بحث کارشناسی راه می اندازیم که آپارتمان نشینی چه آسیب هایی دارد؟ آیا واقعاً گسترش آن- به خصوص در شهرهای کم جمعیت- ضرورت داشت؟ آیا سرانه فضای سبز و فضای بازی کودکان برای ساکنان آن رعایت می شود؟ بهتر نبود در خصوص نمای ساختمان ها یک وحدت رویه ای إعمال می کردیم تا شاهد این همه آلودگی بصری و بی ریختی در شهر نمی شدیم؟

کارخانه می سازیم بعد فکر می کنیم راستی نباید جهت وزش باد را در نظر می گرفتیم تا جهت آلودگی به سمت شهر نباشد؟ نباید از ابتدا کارخانه داران را ملزم به نصب فیلتر در دهانه دودکش هایشان می کردیم؟

خودروسازان را رها می کنیم هر تعداد و هر طور که می خواهند خودرو تولید کنند بعد فکر می کنیم راستی بهتر نیست آن ها را ملزم به نصب کنیسر برای کنترل آلودگی ناشی از بخارات بنزین کنیم؟ آیا نباید آن ها را از ابتدا ملزم به نصب ترمز ABS و Air Bag می کردیم؟

مجوز می دهیم مثل قارچ در هر کوی و برزنی باشگاه بدنسازی برپا کنند آن هم به صورت صد در صد تقلیدی و با نسخه اصل وارداتی، آن وقت فکر می کنیم با آسیب های بی شمار فرهنگی و سلامتی آن چه کنیم؟!

آیا بهتر نبود همان زورخانه های قدیم را با فرهنگ خودی و بدون نیاز به هزار جور کوفت و زهر مار پُف دهده عضلات به روز می کردیم و رواج می دادیم و فرهنگ پهلوانی را به پای فرهنگ عَفِن بدن نمایی افراطی قربانی نمی کردیم؟ فرهنگی که فربهی بدن را در خدمت إعمال شهوات نفسانی می خواهد نه وسیله ای برای سلامت نفس و تحقّق آرمان های متعالی!

بگذریم ... اگر منتظر ظهور هستیم، باید دست از حماقت هایمان برداریم و به سمت منجی حرکت کنیم.

پی نوشت:
*- نهج البلاغه، حکمت40 : «لسان العاقل وراء قلبه و قلب الاحمق وراء لسانه»


 
 
 
 

موضوعات وبلاگ

 

لوگوی دوستان

 

درباره خودم


درباره سلامتی

همایون سلحشور فرد
کارشناس رشته مهندسی بهداشت محیط و شاغل در اداره بهداشت و درمان دانشجویی یکی از دانشگاه ها. مطالب این وبلاگ یا نوشته های خودم است و یا تدوین برنامه های آموزشی که غالباً مربوط به جلساتی است که در دانشگاه برگزار کردم. خواهشمند است در صورت بهره برداری از مطالب این وبلاگ و انتشار در سایر سایت ها و خبرگزاری ها ضمن ذکر منبع، اینجانب را از طریق ارسال کامنت ذیل همان یادداشت مطلع نمایید.
 

حضور و غیاب

 

اشتراک